“Ergste in de oorlog”. Wonen in Amsterdam 1


                                                                          Moeder te midden van haar vriendinnen voor de oorlo
Dit nieuwe fotoblog gaat niet specifiek over oorlog, maar over van alles en nog wat dat ik mij herinner, terwijl ik woonde in Amsterdam. Af en toe kijk ik vanuit een actuele gebeurtenis terug op hoe het vroeger was. Mijn moeder heeft van 1933 tm 1944  in Amsterdam gewoond en ook haar verhalen ga ik  delen. Zij heeft zelf prachtige “kiekjes” gemaakt.

Nu het bijna 4 en 5 mei is, staat deze blog in dat teken.

Ik vroeg mijn moeder eens:
Moeder, wat vond u het ergste van de oorlog?”

                                                                                                          
                                                                                                                                                    ma in 2009

Ze had me al verteld dat ze het vreselijk vond dat er lange rij joden voor de Hollandse Schouwburg stond.
“Je zou ze mensen er wel uit willen rukken en mee naar huis nemen. Of roepen: Ren weg: In Duitsland is niets dan onheil. Maar dat kon natuurlijk niet”. Ze fietste liever een uur langer om de Plantage Middenlaan te vermijden, dan dat ze die aanblik duldde.

**

Of was het die vreselijk schoonvader die kwam inwonen toen je hoogzwanger was ?
De Duitsers hadden hem bij je op de stoep afgeleverd omdat soldaten in het bejaardentehuis werden geïnterneerd.

                                                       
                                                  1940                                                                                                     1940

**

Of was het het moment dat je met kraamkoorts in het kraambed in OLVG lag, drie dagen na de bevalling van een tweeling ?  Een non die zegt:. “Die tweede koffer kleertjes hebben we maar weggegeven, die heeft u toch niet meer nodig”
Waaruit je moet afleiden dat één van je kinderen is overleden, maar het zal nog wel even duren voor je weet wie van de twee

**

Of dat je thuis komt met de baby:
45 dagen heb je braaf de moedermelk aan de non gegeven. Een vluchtige blik uit de verte in de couveuse van het olvg of jouw kind nog leeft. Want veel baby’s overleefden de nacht niet. Je hebt de non bij de ingang van de couveuse ruw weggeduwd en bent naar het wiegje gerend en hebt je kind meegenomen.
Thuis blijkt dat het kind dag en nacht huilt…
En dat met een echtgenoot die klaar staat ook je tweede kind naar het graf te brengen.
Huilende kinderen zijn maar lastig in de oorlog.

3 maanden later:  maart 1943

**

Je lievelingsbroer zit in het gijzelingenkamp, waar hij als bekende Nederlander ( voor anderen Anton van Duinkerken)  ieder moment volkomen onverwachts kan worden neergeschoten.
Als vergeldingsactie voor verzetsdaden.

**

Was het ergste dat je je mijn hele jeugd schuldig voelde omdat vader altijd last had van zijn darmen. Je had van die fantastische gerechten weten te brouwen van suikerbieten en bloembollen zonder vet of olie.

**

Of was het het moment dat je op de stoep van je nieuwe huis zat te huilen in een stad in het zuiden. De huisarts heeft je net verteld, dat je kind ondervoed is en op korte termijn vleesbouillon moet krijgen omdat het anders doodgaat. Je kent er niemand en alle buren denken dat je NSB-er bent.

**

Je vond het zo angstig om te leven met een vals paspoort.
Dan liever Amsterdam waar je je Ausweis in een schildpad kokertje bij je droeg, zodat je dat onmiddellijk te voorschijn kon halen. Anders mocht je toen in Amsterdam met je kleine postuur en ravenzwart haar niet in de tram of de bakkerswinkel.
                                        
                                                                                                          1941?

**

Of was het dat zelfs Bevrijdingsdag geen feest was. Dat je op de dag van de bevrijding van Breda, je kind dat voor jullie uit huppelde uit het vuurlinie moest trekken. De volgende dagen zaten jullie in huis opgesloten, omdat jullie dachten schoten te horen.

**

Dit was het antwoord van mijn moeder:
“Het allerergste van de oorlog vind ik, dat ik een keer het gevoel heb gehad dat ik een mens van uit de grond van mijn hart dood wenste. Je weet niet wat voor gevoel dat is. Dat wil ik echt nooit, maar dan nooit meer beleven.”

“We stonden met zijn allen op de stoep voor mijn huis. De Blauwburgwal.
Er was een Duitse soldaat in de gracht gevallen en hij kon niet zwemmen. We stonden daar op de stoep te kijken hoe die man spartelde. En we stonden allemaal hard te lachten en niemand deed iets. Uiteindelijk hebben andere Duitsers hem er uit gehaald.

Stel je toch voor: een onschuldige jongen!
Ik wist helemaal niets van hem. En ik wilde dat hij voor mijn ogen dood zou gaan.
Dat was voor mij echt het allerergste moment van de oorlog.”

Zo was mijn moeder.
Wie ze was en waarom ze naar Amsterdam was gekomen, vertel ik in volgende blogs.
                                            

**

Slot, Iran 10 (blog 32)

Dit is een wat abrupt slot. Ik had nog  wat blogs klaarliggen o.a. over “Martelaren” en “Arm en Rijk”, maar het kost me te veel tijd om alles wat ik schrijf op waarheid te controleren.
Daarom plaats ik hier een column van Carolien Roelants uit de NRC van 22-4-2017 .
Blijf vooral haar columns lezen.

 


(Deze foto’s zijn van de NRC. Hieronder nog wat fotootjes van mij .)

vraagje: waarom is Iran toch zo’n dodelijk gevaar?

“In Teheran, waar ik niet helemaal toevallig ben, is het een stuk lekkerder weer dan bij u in Nederland, en in het prachtig onderhouden Lalehpark zitten jonge mensen gezellig op het gras wat te praten. Ik weet niet of het de winkeliersvereniging of de gemeente is, maar tussen het postmuseum en het Golestan-paleis heeft iemand zorgvuldig goudsbloemen geplant rond de bomen. Groepen toeristen slenteren door de straten.

Welkom in Iran, het land dat een leidende staatssponsor is van terrorisme
Althans volgens de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken, Rex Tillerson. Die bevestigde vorige week dat Iran zijn verplichtingen onder het nucleaire akkoord met de wereld nakomt. Je zou kunnen denken dat naleving van het nucleaire akkoord enige ontspanning zou produceren. Maar nee. Tillerson voegde eraan toe dat „Irans provocerende acties de Verenigde Staten, de regio en de wereld bedreigen”. Washington gaat de komende drie maanden eens goed kijken of opheffing van sancties wel in het Amerikaanse veiligheidsbelang was.
In de tussentijd dreigen al nieuwe sancties. Het Congres wil Boeing verbieden nieuwe vliegtuigen aan Iran te leveren, waarvoor Obama toestemming heeft gegeven. De Iraniërs zouden er wel eens oorlogshandelingen mee kunnen verrichten. U weet dat Airbus in dat geval ook niet mag leveren, wegens zijn Amerikaanse onderdelen. Het Congres wil ook de Revolutionaire Garde, de waakhond van de islamitische revolutie, op de terreurlijst zetten. Dat laatste zou in feite alle economische voordelen van het akkoord voor Iran naar de prullenbak verwijzen. De Garde heeft zich namelijk in de Iraanse economie ingegraven. Wie met een van haar vele bedrijven zaken zou doen, zou dan op enorme boetes moeten rekenen.
Het vooruitzicht van zo’n ontwikkeling heeft al een verkillende invloed gehad op de internationale handel met Iran – grote bedrijven kunnen zich geen ruzie met de VS permitteren. Overigens heeft het akkoord de Iraanse economie hoe dan ook nog niet veel opgeleverd. De jeugdwerkloosheid is gestegen tot 30 procent – die gezellige meisjes en jongens op het gras in het park zijn waarschijnlijk werkloos.

Maar daar kom ik later nog wel eens terug. Mijn punt vandaag is een vraag, of liever twee vragen.
1) Waarom blijft Derde-wereldland Iran voor Amerika zo’n dodelijk gevaar? Kennelijk gevaarlijker dan de Islamitische Staat, want daarover hoor je nauwelijks meer uit Washington. Waar blijft dat geweldige plan van Trump om IS met wortel en tak uit te roeien? Hè? Hè?
U zegt nu: de bezetting van de Amerikaanse ambassade in Teheran. Maar waarom is die bezetting dan zo traumatisch en het Saoedische aandeel in de aanslagen van 9/11 niet?
En vraag 2), als Iran terroristisch is, is Saoedi-Arabië dat dan niet, dat van Indonesië tot Nederland radicalisering van gelovigen in de hand werkt met ruime financiële ondersteuning van scholen en moskeeën? Zie de NRC van zaterdag.
Maar zoals minister Tillerson Iran verketterde, zo prees zijn collega van Defensie Mattis tegelijkertijd Saoedi-Arabië de hemel in als een land dat zijn verantwoordelijkheden als leidende mogendheid in de regio op zich neemt.
Ja ja. Kennelijk door de infrastructuur van het arme buurland Jemen nu al twee jaar plat te bombarderen.
Op vraag 2) heb ik ook geen antwoord. Lucratieve wapenleveranties kunnen maar een deel van de verklaring zijn. Ik hou me aanbevolen. Begrijp me goed, het Iraanse regime is repressief en steunt volstrekt foute vrienden in de regio. Maar bedreigt het de wereld? Nee.”
Tot zover Carolien Roelants.

                                                                                                                                                Graf van Hafez

UITZICHT VANUIT HOTELS:
Toegift. Alle foto’s van de blogs kan je door op te klikken vergroten.
KASHAN                             6.30                                                                    14.30


ABYANEH                          6.30                                                                     12.30
.
ABYANEH                                        16.30                                                                     17.40


ISFAHAN


SANANDAJ                      9.45                                                                17.15

SHIRAZ                            7.00                                                                9.30


TEHERAN                       10.30                                                          17.00

TEHERAN                      17.30                                                            18.00


RAST                              10.00                                                                 17.30


YASD                         7.30                                                                    17.30


TAKAB                                                       7.00

Dit is voorlopig het einde van het blog over Iran.
Het volgende thema is “Wonen in Amsterdam”
Ik ben niet op reis, maar deel mijn herinneringen over wat ik beleefde in Amsterdam vanaf 1968 met oude en nieuwe foto’s.
En de verhalen van mijn moeder over wonen deze stad vanaf 1933 tm 1944 met de foto’s die zij gemaakt heeft.

 

 

 

 

 

Iran 9 Masjed-e-Shah, Isfahan (Blog 31)

(Zie ook IRAN 3: Van plein naar plein (blog 25)IMG_20140923_0005Eén van de redenen waarom ik terug wilde naar Isfahan was de Mashed al Shah.
De bouw van de moskee begon in 1612 in opdracht van sjah Abbas I de Grote.
Was de moskee werkelijk zo groot, zo stil, zo mooi, als in mijn herinnering?IMG_20150326_0011Ja, dat was zo.  Dit is de doorkijk, zoals ik die in 1973 fotografeerde.
Maar ik was er november 2014 tijdens de Muharram.  DSC_0898 2

DSC_0915 2DSC_0884 Op prachtige binnenplaats is voor de Muharram een enorme tent gebouwd om grote hoeveelheid gelovigen te kunnen bergen.IMG_20140923_0003 (3)
Dit is een intiem binnenplaatsje bedoeld voor de studenten van de Madrassa. (1973)DSC_0887

DSC_0890DSC_0903
Het wordt achteloos ontsierd door partytent, geparkeerde brommers en plastic banken.
DSC_0916 DSC_0917 2DSC_0883 2
Op onverwachte hoeken overal binnen in de moskee kom je martelaren tegen.DSC_0792 (2)Maar ik vermoed dat buiten de Muharram ook de nodige lappen het moois verbergen. Zoals op alle moskeeën kijken Khomeini en Khamenei tig keer levensgroot op de mensen neer. Dit is niet echt een verfraaiing van historische gebouwen in Iran
DSC_0919 DSC_0886Dit is nu de hoofdingang           Dit is binnen in de moskee de ingang voor kinderactitiviteiten.DSC_0894 2 DSC_0896 2
Het meest opmerkelijke vond ik, dat in de moskee zelf deze slonzige plek is ingericht, waar  tegeltjes worden verkocht van stripfiguren of zonnebloemen, in één kleur geschilderd.IMG_20150326_0013 1973: Als je alleen naar boven kijkt, ja dan is er weinig veranderd. DSC_0918 2Ook in 2014 schoonheid alom.

Foto’s worden vergroot door aan te klikken

Graag commentaar.

IRAN 8: Handwerk (blog 30)

In Iran in1973 was ik  getroffen door schoonheid van de vele handwerkers. In de soek van Isfahan werd in iedere nis een ander product gemaakt. (zie ook blog 3, maart 2015).
IMG_20150326_0008Deze man repareert in 1973 geen schoenen, maar hij maakt ze ter plaatse met autoband als zool.
IMG_20150326_0007Deze man bedient de blaasbalg, waarmee hij zijn vuurtje aanwakkert om te smeden.(1973)
DSC_0942 2November 2014 maakt een vakman ook koperen pannetjes, maar hij heeft er geen vuur bij nodig.
DSC_0947Hier snijden ze ijzer en aluminium, maar ik weet niet hoe het gemonteerd wordt. Ik zag geen vuur.DSC_0350Restauratie van het fijne werk, dat je zoveel ziet in Iran.
DSC_0506 DSC_0508
De beroemde peperdure zeer fijn geknoopte Perzische tapijten worden in familiebedrijfjes in Nain gemaakt. Alleen op bestelling van over de hele wereld. Het kan even duren voor er een nieuwe bestelling wordt aangenomen.
DSC_0469 DSC_0467

DSC_0497 DSC_0476

DSC_0499Deze grotten in Nain zijn 700 jaar oud. Er worden schapen- en kamelenlappen geweven.
DSC_0800 DSC_0717

DSC_0812 DSC_0802In Isfahan worden nog veel luxegoederen met de hand bewerkt.
IMG_20140923_0004 (4) IMG_20150326_0009In 1973 werd het brood gebakken in grote klei-ovens, waarin je het vuur kon zien.
DSC_0635Nog steeds wordt de hele dag door het brood gebakken dat je gelijk op moet eten.
Nu meestal op een elektrische plaat. In deze tonnen wordt het brood net als vroeger tegen de wand geplakt, maar vuur zie ik er niet meer in.

DSC_0971

DSC_0966 DSC_0965In deze prachtige ruimtes aan de achterkant van de Meidan-e-Imam in Isfahan maken mannen rugzakjes en koffers.
DSC_0970

Met een dubbelclick op één van de  foto’s wordt deze groot weergegeven. Daarna op pijltje naar links klikken voor weer klein.

IRAN 7: Muharram (blog 29)

DSC_0703Muharram is de maand van rouw om de dood van Hoessein ibn Ali: de grondlegger van het Sjiisme, kleinzoon van de profeet Mohammed. Het is de eerste maand van de islamitische kalender. In de slag bij Karbala is Hoessein ibn Ali met zijn hele familie vermoord. (Zie IRAN 4   over de kinderrouw)
DSC_0392 2 DSC_0708
Omdat in Iran het Sjiisme een staatsgodsdienst is, is de muharram overal aanwezig. Straten worden versierd.
DSC_0710 DSC_0711
De historische gebouwen worden er niet mooier van.
In de laatste negen dagen van de rouwmaand zijn er iedere dag andere rituelen ter nagedachtenis aan familieleden van de familie van Hoessein. In de moskeeën worden ’s avonds speciale liederen gezongen en verhalen verteld. Daarna drinken familie en buren voor de moskee samen koffie of thee.
DSC_0793In tegenstelling tot het Soenisme zijn er in het Sjiisme wel afbeeldingen van mensen en dieren. Dit lijkt me een voorstelling van de slag bij Karbala. Zijn de afgebeelde wezens heilig dan worden hun gezichten onherkenbaar gemaakt.
DSC_0841 DSC_0690
Het is de tijd van straattoneel, grote musicalspektakels en zelfs het nabootsen van de hele veldslag. Dat kan alleen buiten de stad. De Laatste dag is de Asjoera. Maar die heb ik zelf niet meegemaakt. Zowel mannen als  vrouwen huilen urenlang in de dagen van rouw. Het schijnt dat zo spanningen uit het dagelijks leven ontladen worden.
DSC_0854Wordt hier in de muharram reclame gemaakt voor deze woningen??DSC_0941
Door de straten lopen optochten van mannen, die zich slaan met kettingen opgezweept door trommelmuziek. In de soek is alles voor de Muharram te koop, ook de geselingskettinkjes.
DSC_0363Dit loodzware smeedijzeren geval is bedoeld voor de Muharram-processie en wordt door één man gedragen. Wel steeds afgewisseld door anderen.
DSC_0394Her en der in Isfahan stonden de attributen voor de processie.
DSC_0360 DSC_0880DSC_0879

DSC_0686 DSC_0689
Dit filmpje geeft een aardig indruk van zo’n processie in Rasd.

DSC_0551 DSC_0495Deze enorme tent (in Yazd) wordt door ongeveer vijftig man gedragen.  Rechts de binnenkant van een kleinere uitvoering (in Abyaneh). De processie is echt alleen voor mannen.
DSC_0882Hier naast de Armeense kerk in Isfahan werd de hele dag aan iedereen gratis thee geschonken met koekjes.
Een uurtje later zou een massa gezinnen zich in de portieken en op de stoepen neervlijen om uit plastic bakjes rijst met vleessaus te eten dat voor de moskee was uitgedeeld.
DSC_0362Hoewel alle verhalen over oorlog en rouw gaan, deed de sfeer mij vooral denken aan saamhorigheid met familie, dorp en buren, die ook katholieke rituelen als carnaval en passie en Pasen kenmerkt.

IRAN 6: Verkeer (blog 28)

Sommige mensen vinden het verkeer in Amsterdam een chaos.
Die zijn vast nooit in het Midden Oosten geweest.Iran verkeer (3)Een kleine rotonde. Als je goed kijkt zie je een politieagent en een stoplicht. Het leek mij dat niemand zich iets aantrok van de agent of van het stoplicht. Het verkeer rijdt in één richting.
Iran verkeer (5)
Lang gewacht tot agent en stoplicht te zien zijn.
Iran verkeer (10)
Een voetganger, die in Iran wil oversteken, stort zich in de rijendikke, gestage stroom auto’s. Je probeert oogcontact te krijgen met de chauffeur van het aanstormend voertuig en loopt gestaag door met de ogen gericht op de volgende auto. Het gaat voor zover ik ervaren heb, altijd goed. Oppassen voor brommertjes want die stoppen niet, nergens voor, nooit.
Een van de algemene gebruikte verkeersregels in Iran is, dat brommers, scooters en motoren altijd voorrang nemen, krijgen en dus hebben. Verder gaat het er in het verkeer tamelijk gemoedelijk aan toe, als je dat vergelijkt met Turkije of Egypte. Er wordt vriendelijk voorrang verleend. En sommige mensen hebben haast, die auto’s mogen voor en slalommen door de trage stroom.
Iran verkeer (9)
Voetgangers weten hun weg te vinden.
Iran verkeer (14) Iran verkeer (16)
De brommertjes ook.
Iran verkeer (25)
Een motor is het vervoersmiddel voor het gezin.
Iran verkeer (26)
Dit soort verkeersdeelnemers lopen ook op straat.
Iran verkeer (23)
Een stoplicht en een oversteekplaats, maar deze vrouwen steken tussen de auto’s door over. Auto’s doen ook niet wat je zou verwachten. Als auto’s moeten stoppen op een kruising zoals hier, rijden de eerste drie rijen auto’s door rood.
Vrouwen mogen wel een auto besturen, maar mogen niet voorop een brommer.
Iran verkeer (27)Politie in actie.
DSC_0755Dit is een ondergrondse rotonde in Isfahan, met planten en fonteinen. Een busstation is daar ook.
Iran verkeer (30) Iran verkeer (33)Deze oversteekplaats ziet er keurig aangelegd uit, maar is totaal onbereikbaar. Ondoordringbare beplanting staat aan weerszijden.

 

IRAN 5: Zayandeh (blog 27)

DSC_0783
Behalve door moskeeën, paleizen en de souk is Isfahan ook bekend om zijn 11 bruggen. De oudste stamt uit de 11 eeuw, de bekende Si-o-se-pol uit 1632.
DSC_0985
Van de rivier, Zayandeh is niet veel over. Minder regenval, waar het hele Midden Oosten last van heeft, maar ook slecht watermanagement is de oorzaak. Verschillende bewoners van Isfahan vertelden mij dat het water door een stuwdam de provincie in gestuurd wordt. Als de hoogwaardigheidsbekleders bezoek ontvangen, laten ze het water even door Isfahan stromen.
En in de winter in de regenmaand is er water.
DSC_0979 DSC_0975
Het water wordt wel altijd verwacht………
DSC_0860
Nog steeds is de rivier de plek om ’s avonds te flaneren. vooral rond en op de Si-o-se-pol.
DSC_0789
Of te picknicken.
DSC_0791 DSC_0856

DSC_0862 DSC_0199
De Iraniërs zijn blijkbaar bang dat je verdrinkt, en dat niet alleen in Isfahan.
DSC_1044
Dit was eens een eiland met restaurantjes. Het is nu een kinderopvang, waar kinderen kunnen tekenen en spelletjes doen.
DSC_0851
Ook deze bomen langs de droge grachtjes in de stad hebben te leiden  van de droogte.

 

IRAN 4. Propaganda voor vrouwen (blog 26)

Waar bij ons reclame te zien is, hangen in Iran plakkaten met politieke boodschappen. De meeste gaan over de martelaren of religieuze zaken, maar er is ook propaganda gericht op vrouwen.DSC_0132
Hier worden, neem ik aan, de kledingvoorschriften uitgelegd.
DSC_0064
“De vrouw is gelijk aan de man” werd ons uitgelegd door een religieus voorganger. Zowel intellectueel als spiritueel. Zij kunnen in dat opzicht het hoogste bereiken. Er zijn ook vrouwelijke ayatollahs. Maar de man is verantwoordelijk voor het gezin. Hij is kostwinner en bepaalt de vrijheid van zijn vrouw.
DSC_0556 DSC_0177Wat doen deze meisjes bij de ingang van een gebedshuis?
Ik lees geen Farsi en zou blij zijn als iemand voor mij de teksten wil vertalen.
DSC_0837Bij bushaltes wordt in beeld gebracht wat de vrouw gedurende dag doet?DSC_0857 DSC_0858Deze grote vellen werden uitgespreid en een man gaf daar fanatiek uitleg bij.DSC_0253
De manier om als vrouw je vrijheid te behouden, voor zo ver die niet door de staat wordt beperkt, is de juiste man te huwen.
. DSC_1032 DSC_1031
DSC_0835
Ik zag opvallend veel jonge stelletjes, maar die heb ik met rust gelaten en niet met de camera bestookt.
DSC_0682 DSC_0685Als je nog niet het geld hebt om een groot huwelijksfeest te geven en een woning te kopen is het mogelijk om bij de Imam eerst een voorlopig huwelijk te sluiten. Je mag dan met elkaar naar bed en bent voor elkaar voorbestemd, maar mag niet samenwonen.DSC_0065
Reclame om kinderen te krijgen?
DSC_0330 DSC_0325Ik zag maar weinig kinderwagens en de meeste kleine kinderen werden op de arm gedragen.
Vaak ook door de vaders.
DSC_0326 DSC_0334
In de moskee waren er aan de de mannenkant minstens zo veel baby’s als bij de vrouwen. Ik weet niet of alleen jongetjesbaby’s met de mannen meegingen.
Gewoon op straat waren het ook vaak de mannen die kinderen, ook dochters droegen. Ik had daar een paar mooie portretten van genomen, maar die zijn verloren gegaan.
DSC_0336 DSC_0602

DSC_0309 DSC_1046Ik vermoed dat het dragen van kinderen een bijzondere intimiteit geeft met vaders en moeders.DSC_0853

DSC_0866 DSC_0864In de Muharam, de maand van rouw rondom Hoessein ibn Ali is één van de laatste rouwdagen gewijd aan het jongste zoontje van Hoessein, dat, slechts een half jaar oud, met de hele familie gedood werd in de strijd om Karbala. Hoessein ibn Ali, kleinzoon van Mohammed wordt gezien als de grondlegger van het Sjiisme. Kleine kinderen worden in het groen en wit, de kleuren van de onschuld gestoken.IMG_7168
Deze vermaning in de metro van Teheran lijkt bedoeld om de man op te voeden.

Met een dubbelclick op één van de  foto’s wordt deze groot weergegeven. Daarna op pijltje naar links klikken voor weer klein.

 

IRAN 3: Van plein naar plein (blog 25)

Deze foto nam ik in 1973. De Meidan-e-Shah in Isfahan. Ik wilde nu naar Iran om de schoonheid van dit plein terug te zien. Met twee moskeeën, een paleis en de beschilderde toegangspoort naar de bazaar.IMG_20150326_0005 (2)In 1973 op de Meidan besloten besloten we destijds al na een paar dagen om Iran zo snel mogelijk te verlaten. Hele rijen jongetjes zaten er het reliëf van de nachtwacht of andere beroemde taferelen in koperen borden te kloppen. Enkele guldens kostten zo’n prachtig bord. Een bedrag, waarvoor toen niet eens een simpel ontbijtje van een stukje brood, een paar druiven en een miniem stukje geitenkaas gekocht kon worden. Hoe weinig moesten de mensen, jong en oud, verdienen? Zo’n bord was dagen werk! De armoede onder de Shah was enorm, voedsel peperduur. Voor ons niet te verdragen na ons verblijf in Irak, het land van melk en honing, waar wij regelmatig door onbekenden op spiesen vlees waren gefêteerd.
DSC_0811
Het is nog steeds een prachtig plein, anderhalve kilometer in omtrek. Het heet nu Meidan-e-Iman, maar het is in grote lijnen niet veel veranderd. In 1602 is begonnen met de bouw van de moskeeën en de arcades en als laatste was de grote moskee na 35 jaar klaar.DSC_0810 De Masjed-e-Imam, gebouwd als Masjed-e-Shah is het vertrekpunt van mijn wandeling.
DSC_0930Rondom nog steeds de galerijen met winkeltjes en werkplaatsen met handwerk van luxegoederen en snuisterijen voor toeristen of Iraniërs. DSC_0931Aan deze kant het Ali Qapu paleis, waarvandaan de koninklijke familie defilés of polowedstrijden op het plein zag. Of concerten beluisterde in de bovenzaal met pleisterwerk, dat wonderschone akoestiek weergeeft.DSC_0874Aan de overkant de Lutfallah Moskee, waarschijnlijk bestemd voor de vrouwen van de koninklijke familie.
IMG_20150326_0012 DSC_0799

DSC_0823Aan de noordkant van het plein krijgen jongetjes een ijsje. Ze zijn op schoolreis vanuit Teheran Lees verder

IRAN 2: Parkjes (blog 24)

DSC_0972Dit 18e eeuws tableau met natuur vond ik in een werkplaats waar koffers en rugzakken worden gemaakt. Ik had de indruk dat Iraniërs niet alleen houden van mooie afbeeldingen, maar zelf ook graag buiten zijn. Ik was er in oktober/november, niet in het juiste jaargetijde voor bloemen.
DSC_0149 DSC_0153
Ik zag in Iran veel parkjes, meestal met toestellen voor sport of voor kinderen. DSC_1000
Een chador is hier geen belemmering om te sporten. Op de TV zag ik dagelijks een uur lang vrouwensport. Wel in kleurrijke sportpakjes met hoofdbedekking. In in Nederland komt het voor dat de hele avond geen enkele vrouw aan het sporten vertoond wordt. DSC_0867Het was niet echt mooi weer toen ik er was. Donkere luchten of motregen, toch waren er altijd wel een paar mensen in de parkjes.
DSC_0147
Mannen aan het voetballen..DSC_1048
In Teheran zag ik tussen de rijbanen groepjes mensen picknicken. Dit is een middenberm in Isfahan met banken en plantenbakken
DSC_0999Hier een spontane ontmoeting van twee verschillende milieus.
DSC_1038 DSC_0790
Langs de Zayandeh in Isfahan groen genoeg om elkaar te ontmoeten.DSC_0811
Op het gras van de statige Meidan-e-Imam wordt ook volop gepicknickt of gespeeld. DSC_0811 uitvergroot
Detail van de foto hierboven. Let op het stelletje rechts boven. Ik zag veel stelletjes samen
zitten of hand in hand lopen.
DSC_0924
Geen bordjes gezien met verboden op het gras te lopen.
DSC_0821 DSC_0528

DSC_0537En dan is er nog een veelheid aan parken rondom paleizen, af en toe openbaar toegankelijk.DSC_0427 DSC_0530                                                     Het is de kunst om droog aan de overkant te komen.
DSC_1025Eén van deze mannen wilde niet op de foto. Omdat kaarten en andere spelletjes in Iran officieel verboden zijn?
DSC_1036 uitvergroot DSC_1034Deze jongens maakten buiten hun huiswerk Engels. Ze wilden graag met me praten, maar stonden na een halfjaar onderwijs toch met de mond vol tanden. Ze hadden tot nu toe alle tijd besteed aan het leren van de Latijnse letters en cijfers.
DSC_0834 DSC_0832Dit lijkt een park, maar is de tuin van een jongensschool, waar een docent tekenles geeft. Het is een speciale Kunstschool. Een middelbare school met nadruk op beeldende kunst, toneel en film.DSC_0833                                                                 Een jonge artiest. Hij wil toneelspeler worden.
Met een dubbelclick op een foto wordt deze groot weergegeven.